ورود

بلاگ

آخرین مطالب
روش آموزشی زُلتان کدای

روش آموزشی زُلتان کدای

روش آموزشی زُلتان کدای (Zoltan Kodály) راهی برای پرورش مهارت‌های شنوایی و آشنایی با مفاهیم بنیادی موسیقی در سنین کودکی است. این متُد سعی بر این دارد تا از تواناییِ کودکان در پذیرش و تثبیت درونیِ فواصل و ملودی‌های مختلف برای پیشرفت آنها در این مسیر استفاده کند. روش آموزشی کدای بیشتر شامل استفاده از ملودی‌های کوتاه، حرکت‌های ریتمیک (تکنیکی الهام گرفته از کار معلم موسیقی سوئیسی “امیل ژاک دالکروز”) و همچنین سیستم سلفژ “دو متحرک” است. طبق تکنیک‌های استفاده شده در این متُد آموزشی، می‌توان گفت این تکنیک‌ها از روش‌های آموزشیِ دیگر اقتباس شده و کدای ضمن ایجاد ارتباط میان آنها، با مهارت و خلاقیت خود شیوه‌ای کارآمد در زمینه‌ی آموزش موسیقی ایجاد کرده است. از نکات اصلیِ نگرش کدای در مورد آموزش موسیقی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

ـ هر کسی حق دارد سواد موسیقی داشته باشد و از آن لذت ببرد.

ـ آموزش موسیقی باید از کمترین سن ممکن آغاز شود.

ـ آهنگ‌های محلی به زبان مادری در واقع آهنگ‌هایی هستند که همواره در حافظۀ شنیداری کودک ثبت می‌شوند، در نتیجه متریال‌هایی ایده‌‌آل برای آموزش موسیقی فراهم ‌می‌کنند.

زلتان کدای (۱۶ دسامبر ۱۸۸۲ کِچکِمیت ـ ۶ مارس ۱۹۶۷ بوداپست) یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های فرهنگی مجارستان در قرن بیستم بود. کدای به عنوان آهنگساز، اتنوموزیکولوژیست (موسیقی‌شناس قومی)، آموزگار موسیقی، زبان‌شناس و فیلسوف، چهره‌ای مطرح به شمار می‌رفت. شیوه‌ی آموزشی او اساس تدریس عمومی موسیقی در مجارستان و سایر نقاط جهان شد و نقش مهمی در پرورش موزیسین‌های حرفه‌ای و افزایش تعداد علاقه‌مندان به موسیقی ایفا کرده است. او همچنین هنر موسیقی را به عنوان یک ارزش ذاتی برای کودکان مناسب می‌دانست. نگرش و تفکر او در مورد اهمیت آموزش درست موسیقی به وضوح در این نقل‌قول دیده می‌شود “ما باید موسیقی را همانطور بخوانیم که یک فرد تحصیل کرده کتاب می‌خواند، در سکوت اما همراه با تصور کردن صدا”

کدای در روش آموزشی خود یادگیری موسیقی را به یک سری از مفاهیم تقسیم می‌کند، سپس یک روند یادگیری متوالی را برای هر یک از این مفاهیم اعمال می‌کند؛ در این فرآیند متوالی، از الگوی یادگیریِ زبان یعنی شنیدار، نوشتار و خواندن استفاده می‌شود. یکی از مهم‌ترین بخش‌های این متُد را “نشانه‌های دست” شکل می‌دهد. در این تکنیک هر یک از درجات گام با استفاده از علامت دست مشخص می‌شوند و هر علامت دست به طور قراردادی نت معینی را نشان می‌دهد. درست مثل زمانی که در حال نواختن ساز هستیم و از طریق محل قرارگیری انگشت‌ها می‌توانیم نت‌ها را تشخیص دهیم. این تکنیک در واقع اقتباسی از سیستم آموزشی “سل- فا”(The tonal sol-fa)  از جان کُروِن (John Curwen) در قرن نوزدهم بود، به این ترتیب که زلتان کدای به این تکنیک حرکت‌های رو به بالا و پایین را اضافه می‌کند که این اجازه را به هنرجو می‌دهد تا به درستی ارتفاع صدا را درک کند.

سیستم “دو متحرک” یکی دیگر از عناصر بنیادی در متد زلتان کدای است. در این روش در طول سرایش موسیقی (Sight-Singing)، درجات گام با استفاده از نام نت‌ها (Solfège Syllables) خوانده می‌شوند. در حقیقت با این تکنیک می‌توان هر گام یا تنالیته‌ای را با اسم نت “دو” شروع کرد و به این شکل ساختار فواصل و روابط میان نت ها را به سادگی فرا گرفت. برای مثال در گام سل ماژور  (G Major) نت تونیکِ “سل” را با اسمِ دو(do)  می‌خوانیم و با همین ترتیب به خواندن سایر نت‌های گام ادامه می‌دهیم.

استفاده از گام‌های پنتاتونیک در این روش یکی دیگر از مفاهیم اساسی است، کدای معتقد بود آنها ابزار خوبی برای معرفی و یادگیری فواصل مختلف هستند و امکان بداهه‌پردازی را فراهم ‌می‌کنند. کدای نیز مانند کارل اُرف برای شروع آموزش تنها از تکرار دو نت “Mi” و “Sol”  استفاده کرد و سایر نت‌ها از راه حرکت‌های دست آموزش داده می‌شدند. متریال‌هایی که زلتان کدای از آنها استفاده می‌کند از دو منبع ترسیم شده‌اند: موسیقی محلیِ معتبر و موسیقیِ ساخته شده با کیفیت بالا. از نظر کدای برای آموزش‌های اولیه، موسیقی محلی به دلیل داشتن زبان ساده و جمله‌های کوتاه ایده‌آل است. او به جمع‌آوری و تنظیم تعداد زیادی از ملودی‌های فولک و کودکانه پرداخت که بسیاری از آنها در کتاب‌های آموزشی کدای موجود هستند. موسیقی با کیفیت بالا که منظور همان موسیقی کلاسیک است با داشتن فرم‌های ساده و زمان کوتاه مورد نیاز بود تا پلی میان موسیقی محلی و کلاسیک باشد. با این روش می‌توان دانش‌آموزان را به موسیقی علاقه‌مند کرد و مهارت‌های مفید را به آنها آموزش داد. روش آموزشی کدای باعث پیشرفت مهارت‌هایی مانند نت‌خوانی، تسلط بر ریتم، تقویت حافظۀ موسیقایی و در نهایت توانایی خواندن قطعات می‌شود.

مجموعه‌ی این پارامترها به همراه تمرین جدی و شرکت در کار گروهی و اجرای موسیقی، دانش کودک را در سایر عرصه‌ها بالا می‌برد و به همین دلیل نه تنها فرهنگی غنی شکل می‌گیرد، بلکه توانایی‌های ذهنی و جسمی کودک نیز رو به پیشرفت می‌گذارد.

زلتان کدای نیز به مانند سایر معلمان بزرگ موسیقی بر این باور بود که یادگیری صحیح سلفژ و پرورش‌ مهارت‌های شنوایی مهم‌ترین نکته برای شروعِ پرداختن به موسیقی است که نقشی تعیین‌کننده در کیفیتِ نواختن ساز ایفا می‌کند و در نهایت باعث تربیت موسیقی‌دانی حرفه‌ای می‌شود.

دیدگاه $s

  • ali atashin
    2020-04-19 در 00:52 پاسخ

    درود بر شما

  • رضا
    2020-04-19 در 01:10 پاسخ

    سلامی چوی خوش آشنایی

    • غلام
      2020-04-19 در 01:11 پاسخ

      بر آن مردم دیده روشنایی
      ی بده

  • ghalamadmin
    2020-05-01 در 16:24 پاسخ

    مطلب خوبی است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *